كسی كه تو را دوست می دارد تو دوستش نمی داری....امااا... ...كسی كه تو را دوست

می دارد و تو هم او را دوست میداری به رسم و آیین روزگار هرگز به هم نمی رسند و

 این یعنی نهایت رنج....

دارم سعي ميكنم با خودمو و موقعيتم و زندگيم كنار بيام ؛ اينجا ديگه نمينويسم

اگه يه وبلاگ ديگه درست كردم به اونايي كه بايد خبر بدم ميدم ؛ اين پست هم به عنوان

خداحافظي نوشتم كه بدونيد ديگه نميام  .... بقول دزيره جون  خوشم نمياد بعد از

 مدتي كه اين همه دوستاي خوب پيدا كردم  يه دفعه بذارم و برم

دل کندن از اینجا و دوستام و  دو سال خاطره سختتر از اونچیزیه که بشه تصور کرد

اما باید رفت ....

اين دنيا هر کسي يه نيمه گمشده داره که فقط لايق همونه

 پس سعي نکن در ساختن پازل زندگيت تقلب کني 

 پي نوشت ۱ : نميخوام تقلب كنم

پي نوشت ۲:

خدايا گر تو درد عاشقي را ميکشيدي توهم زهر جدايي رو به تلخي ميچشيدي

 اگر چون من به مرگ آرزوها ميرسيدي پشيمان ميشدي از اينکه عشق رو آفريدي

 بگو هرگز سفر کردي؟.... سفر با چشم تر کردي؟.... کسي را بدرقه با اشک تو با

 خون جگر کردي؟ ز شهر آرزو هايت به ناکامي گذر کردي

 كسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت تو هم در پاسخ این بی‌وفایی‌ها بگو در راه عشق

 و انتخاب آن خطا كردم و من در حالتی ما بین اشك و حسرت و تردید میان انتظاری كه بدون

پاسخ و سرد است و من در اوج پاییزی‌ترین ویرانی یك دل میان غصه‌ای از جنس بغض كوچك

 یك ابر نمی‌دانم چرا؟ شاید به رسم و عادت پروانگی‌مان باز برای شادی و خوشبختی باغ

 قشنگ آرزوهایت دعا كردم